długie, ale myślę że warto.
Każdy z nas ma jakieś ambicje. Niektórzy większe, mniejsze inni mniejsze. Osobiście uważam, że dla człowieka, nie ma rzeczy niemożliwych. Nie mówimy tu oczywiście o planie zdobycia Everest z 40 kilową nadwagą. Lub moim planem, by zostać piłkarzem Barcelony, podczas gdy nie łapałem się do pierwszego składu lokalnej drużyny. Chodzi raczej o cele przyziemne, możliwe do zrealizowania.

Zupełnie nie zgadzam się z twierdzeniem "dla chcącego nic trudnego" gówno prawda. Czytając takie coś, dostajemy błędnego złudzenia iż same chęci wystarczą, że nie musimy dokładać sił. Nawet gdybym dodał do tego twierdzenia "dla chcącego i pracującego ..."  nadal, byłoby zupełnie nie prawdziwe. Realia są takie, że na własne cele trzeba ciężko pracować. I nigdy nie jest to łatwe, ani przyjemne. Trzeba być zdolnym do wielu poświęceń. Powiedzieć Sb np. "dziś nie pójdę robić Sb słit sesyji z moim słitaśnym nikonem" tylko zasiąść i wykonywać czynności, zbliżające nas do tego upragnionego celu. Wyrzeczenia są warte wiele bo dają one nam czas - a czas definiuje wszystko. Obracamy się w nim, w nim egzystujemy, pracujemy, żyjemy. Jest on nam potrzebny do każdej życiowej czynności - jego dłuższy lub krótszy odcinek. Jestem pewien że nigdy go nie brakuje. Bo pomyślcie teraz, ile razy na dzień nudzicie się lub nie macie nic do zrobienia i zamiast zagospodarować go korzystnie, pompujemy w swój mózg kolejny bzdury z kwejka, bestów etc. Nie mówię też że mamy tylko i wyłącznie pracować, dążyć do kolejnych celów. Nie, to jest co najmniej bez sensu. Trzeba mieć czas by zaczerpnąć świeżego powietrza, porozmawiać z innymi, zrelaksować się. Ale dążąc do osiągnięcia zaspokojenia wszelkich potrzeb nie popadajmy w skrajność i nie zajmujmy się tylko re laskowaniem. Jeśli chcemy być kimś w przyszłości, mamy określone ambicje zacznijmy od tak prostych rzeczy jak odrobienie zadania domowego, zaliczenie kartkówki na 5. Krok po kroku, powoli dojdziemy do celu.
Często gdy chcę zastąpić nieprzyjemności nauki grą komputerową lub inną, milszą czynnością mówię Sb "Co da mi teraz przyjemność, gdy w przyszłości, nie będę miał na chleb". Taak, teraz powiecie że nie dawno pisałem o tym że nie chcę już wybiegać zbyt daleko w przyszłość. Jest dokładnie, tak jak mówiłem. Zajmuję się po prostu moją teraźniejszością, by efekty widoczne były w przyszłości. Wiem tylko, że dążę do realizacji swojego celu. Nie wybiegam myślami daleko na przód, mam tylko określoną ambicję i zajmuję się tym, co jest teraz. Powoli zaczynam rozumieć co wolno a co nie. Dzięki komuś, te wzorce ukształtowały się we mnie lepiej.

Stawiajmy przed Sobą jasne cele, dążmy do ich zrealizowania. Nie poddawajmy się przeciwnością losu, nie dajmy się otoczeniu. Wpływów jest wiele. Są osoby, które nieuchronnie pociągają nas na te gorsze drogi. Gorsze drogi są z zasady dużo bardziej przyjemne. Gdybym miał taką drogę obrazowo przedstawić - wchodzimy w drogę, otoczoną dookoła mgłą, nie widzimy co jest na końcu, widzimy jej bardzo krótki odcinek. Mgła nas otaczająca jest na prawdę bardzo przyjemna i słodko odurza, zasłaniając wszelkie skrzyżowania, gdy możemy zejść na inną drogę. po wszystkich przyjemnościach, czeka nas jednak nie przyjemny koniec. Tam mgła odchodzi i widzimy że była ona pewnego rodzaju znieczuleniem. Widzimy swoją zranioną moralność, a ścieżka po której szliśmy, jest usłana rozbitym szkłem, raniącym nas w stopy. Nie mamy już możliwości powrotu i musimy nią zmierzać do końca. Znaczy się, istnieje takie koło ratunkowe jak "Lotto" lub coś, ale uwierzcie, nie liczcie na to.
Rozpisałem się kapkę. Więc podsumuję.

Zmierzajmy tą trudniejszą drogą, która jest usłana twardymi kamieniami, nie ranią one naszych stóp, ale hartują je i utwardzają. Zmierzajmy tą drogą, która jest świetnie widoczna, w której widzimy swój cel. Trzymajmy się osób, którym na nas zależy. Trzymajmy się ich rękoma i nogami, czasem ugryźmy i nie puszczajmy. Imajmy się tych, którzy są naszymi "przyjaciółmi" a nie potrafią nas upomnieć, lub nastawić. Kopmy w dupę. Zmierzajmy wciąż, z wysoko podniesioną głową do własnego celu, wspomagani przez osoby, które na prawdę, mogą nam pomóc. i uważajmy, naszym kosztem łatwo się zabawić.
No.